خلاصه تضاد و شكاف بين دو جبههء امامت و خلافت به رهبرى امام صادق ( ع ) و منصور روز به روز شديدتر وعميقتر مىشد . منشأ اصلى آن تلاشهاى متعرضانهء پيشواى ششم عليه حكومت از يكسو ، و دون فطرتى منصور از سوى ديگر بود . منصور با شناختى كه از امام صادق ( ع ) و موقعيت برتر او داشت ، وجود او را بزرگترين خطر براى حكومت خود مىدانست ؛ از اين رو براى از ميان برداشتن آن حضرت دست به تلاشهاى مذبوحانه‌اى زد ، مثل فرستادن جاسوس ، براى گردآورى سند عليه امام ( ع ) ، آتش زدن منزل امام ( ع ) ، احضارهاى مكرر آن گرامى به مركز خلافت خود و تصميم بر قتل او ، جذب عالمان جيره خوار به دربار و حمايت و تقويت ايشان به منظور مقابله با حوزه فقاهت جبههء امامت و سرانجام تعطيل كردن حوزه درسى امام صادق ( ع ) . منصور ، برغم همه تلاشهاى ياد شده نتوانست به هدف سياسى خود دست يابد ؛ ناچار تصميم آخر را گرفت و به وسيله عوامل خود امام ( ع ) را مسموم كرد و به شهادت رسانيد . امام صادق ( ع ) پيش از شهادتش اقداماتى انجام داد و سفارشى كرد كه حائز اهميّت است . اقدامات آن حضرت عبارت است از : انجام صله رحم و تفقد از خويشاوندانش ، بويژه آنان كه با وى قطع رابطه كرده بودند و نيز تنظيم وصيت نامه سياسى و تعيين پنج نفر به عنوان وصىّ خود ، به منظور حفظ جان جانشين واقعى خود ، حضرت موسى بن جعفر ( ع ) از خطر دشمن . سفارش آن حضرت در آخرين لحظات حيات خود ، در جمع همه خويشان ، سفارش به نماز بود و اينكه شفاعت اهل بيت به كسانى كه نسبت به نماز سهل انگار باشند نمىرسد . امام صادق ( ع ) در تاريخ 25 شوال ، سال 148 هجرى به شهادت رسيد و در بقيع در كنار پدر و نياكان خود به خاك سپرده شد .